“Het voelt niet als werk, het is samen plezier maken”

“Het gezin komt bij ons altijd op de eerste plek.” Logisch als Gezinsbond, toch? Maar in combinatie met een vrijwillig engagement is dat misschien niet altijd zo vanzelfsprekend. “Als iemand door een ziek kindje of een andere reden eens niet kan, maken we daar geen spel van. Het gezin gaat altijd voor. We houden het engagement luchtig. Zo blijft het voor iedereen fijn en haalbaar”, vertelt Gerda.

Open voor vernieuwing

Gerda heeft geen geheime formule om jonge vrijwilligers aan te trekken. Vertrouwen geven, dat is de basis.

Marlies: “Toen ik zes jaar geleden kwam aankloppen met de vraag om Sint aan Huis te organiseren, voelde ik meteen dat Gerda openstond voor vernieuwing. Hier geen vastgeroeste mentaliteit: ‘Zo en niet anders’. Iedereen met een idee krijgt ruimte om z’n ding te doen.”

Kelly: “Inderdaad. Ik ben er nog maar een jaar bij, maar ik voel dat mijn mening telt en ik gehoord word. Zo heb ik mijn schouders al onder een Bibberjacht mogen zetten, met heel veel goeie reacties. Dat vertrouwen maakt het engagement tof.”

Marlies: “Ik omschrijf ons team graag als een tweede familie. Dat is onze kracht. Iedereen wordt gerespecteerd en gewaardeerd om z’n talent. We doen ook activiteiten samen naast de Gezinsbond. Samen sporten of naar toneel gaan — zulke dingen versterken de band.”

Gerda: “Je moet het allemaal een beetje kunnen relativeren en uitgaan van goede intenties. Iedereen helpt waar die kan. We communiceren positief en open, zo creëer je een sterk team.”

Het einde van de wereld

Die positieve mentaliteit maakt een vrijwillig engagement ook voor jonge mama’s zoals Marlies en Kelly combineerbaar met een druk werk- en gezinsleven.

Gerda: “We doen ons best, en als er dan toch eens een plan in duigen valt, dan is het zo. Dat is niet het einde van de wereld. Maar meestal valt het allemaal wel in z’n plooi.”

Marlies: “Iedereen heeft goede intenties en we helpen mekaar. Zo kom je heel ver. Het blijft vrijwilligerswerk hé.”

En je doet dat voor niks?

Het team van Schellebelle telt negen vrijwilligers: vijf dames en vier partners. Samen organiseren ze bijna elke maand een activiteit. Klassiekers, zoals tweedehandsbeurzen en een puzzelkampioenschap. Maar ook vernieuwende activiteiten, zoals een lichtmisontbijt en een roséwandeling. Daarnaast werken ze regelmatig samen met partners zoals Huis van het Kind, Femma, de bib en de gemeente.

Kelly: “We verdelen de taken per activiteit. Als iemand een drukke periode heeft, dan neemt een ander even wat meer voor z’n rekening. Dat gaat heel vlot. We hebben geen strak afgelijnde taken.”

Marlies: “Mijn dochter is negen. Door ons bezig te zien, leert ze dat je niet altijd betaald moet worden om iets te doen voor anderen. Ik vind dat een superwaardevolle boodschap in de opvoeding, maar die is in onze samenleving jammer genoeg een zeldzaamheid geworden. Ik krijg soms opmerkingen als ‘en je doet dat voor niks in je weekend? Huh?’ Dat zegt veel.” (glimlacht)

Kelly: “Voor mij is gezinnen samenbrengen en nieuwe mensen leren kennen gewoon zo motiverend. Ik heb er alle inspanningen echt wel voor over. Het voelt niet als werk, maar als samen plezier maken.”