Meer verhalen

De belevenissen van Sofie: Sofie gaat op reis

Een onverwacht gesprek

Griekenland is niet zo ver, maar toch ruim drie uur vliegen. Dat betekent steeds een reisdag, een beetje een verloren dag ook. Ik neem mij altijd voor om iets nuttig te doen op het vliegtuig, maar dat komt er meestal niet van. Nu heb ik een boek bij mij dat ik naar goede gewoonte kocht in de boekhandel op de luchthaven. “De liefde van mijn leven” – dat is de ietwat overmoedige titel. Ik liet mij leiden door die titel, uiteraard, en ook door de blauwe kaft die perfect bij Griekenland en mijn kleed past. Ziehier mijn beweegredenen bij de aanschaf van een boek. Ik lach eens en de man die naast mij op het vliegtuig zit, kijkt mij meewarig aan. Er is natuurlijk een gangetje tussen ons in, maar ik heb de indruk dat hij mij voortdurend in de gaten houdt. Misschien gelooft hij niet in de liefde van je leven en kijkt hij mij daarom wat vreemd aan. Ik schat dat de man zo’n 20 jaar ouder is dan ikzelf, 20 jaar meer ervaring ook.

“Ben je vrijwilligster bij de Gezinsbond?”

“Ben je vrijwilligster bij de Gezinsbond?”, vraagt hij mij plots. Ik kijk wat geschrokken op. “Ja. Hoe weet u dat?” “Ik zag uw bladwijzer.” Ik gebruik de sticker “Je bent een digitale tovenaar” van de Gezinsbond als bladwijzer. De man vertelt dat hijzelf verantwoordelijke GOSA is bij zijn afdeling, dat ze interessante uitstapjes maken, maar dat hun afdeling wat doodbloedt. Geen nieuwe vrijwilligers, geen jonge mensen. Ik kijk hem begrijpend aan. Ik heb een gelijkaardig verhaal al vaker gehoord. “Sluit jullie aanbod ook aan bij de interesses van jonge mensen?”, waag ik. “Als ik eerlijk ben, niet echt. We doen al jaren hetzelfde voor steeds dezelfde groep die vanzelfsprekend ouder wordt.”

Koekjes van de afdelingsactiviteit

Ik probeer mij niet verder te moeien. Ook in mijn afdeling zijn er veel discussies aan de verandering van het aanbod voorafgegaan. Het is een moeilijke oefening die al eens op weerstand botst. De man neemt zijn eigen boek en begint te lezen. Een teken dat het gesprek afgelopen is. Ik kan mij moeilijk op mijn roman concentreren en bedenk ideeën waarmee de man aan de slag zou kunnen gaan. Milan, mijn zoon, haalt mij uit mijn gemijmer. Of hij een koekje mag? In mijn tas zitten de resten van de baksels die ik maakte ter voorbereiding van onze afdelingsactiviteit bakken met kinderen. Milan vindt ze erg lekker. Dat zit dus wel goed.

Sofie Op Reis

We zijn er

Als we gaan landen en Athene zien liggen, krijg ik steeds een krop in de keel. Hier hoor ik thuis, maar ik werk en leef nog in België. “Soms moet je het beste van twee werelden verenigen om eruit te geraken”, zeg ik tegen de man. Hij kijkt mij nietsbegrijpend aan. “Oh ja, de oude en de jonge generatie”, lacht hij. Ik wens hem een goede reis terwijl wij onze spullen bijeen rapen. “We zijn er”, roept Milan. Inderdaad, we zijn er.

Tot volgende week,

 

Oeps! Er klopt iets niet. Kijk na of je alles correct hebt ingevuld en verzend opnieuw.

Uw vraag werd niet verstuurd vanwege een technisch probleempje. Probeer over enkele ogenblikken opnieuw.

Wil je jouw talenten graag inzetten voor de Gezinsbond? Laat hier vrijblijvend jouw gegevens achter.

Wat fijn dat je interesse toont om vrijwilliger te worden!

We bewaren je gegevens en mogelijk wordt je later gecontacteerd of je in jouw lokale afdeling aan de slag wil met jouw talent. Wil je je echter al definitief inschrijven als vrijwilliger? Dat kan op www.gezinsbond.be/vrijwilliger